Zapalenia tkanek

Zapalenie wielomięśniowe

Zapalenie wielomięśniowe jest chorobą o nieznanej przyczynie. Jest to choroba układowa, której towarzyszy wiele objawów z różnych układów. Objawy choroby ze strony mięśni mogą być następujące: osłabienie mięśni z towarzyszącym bólem, dysfagia, dysfonia, duszność, niewydolność oddechowa, oczopląs oraz zaburzenia widzenia. Objawy płucne z kolei przejawiają się takimi symptomami, jak śródmiąższowa choroba płuc z suchym kaszlem oraz cechy niewydolności płuc. W przypadku objawów sercowych obserwuje się przyspieszoną akcję serca bądź bradykardię oraz cechy niewydolności serca. Objawy dotyczące przewodu pokarmowego są z kolei następujące: refluks żołądkowo-przełykowy, zaburzona motoryka przewodu pokarmowego, owrzodzenia oraz krwawienia. Do objawów stawowych choroby należy nienadżerkowe zapalenie staów. Objawem choroby są również zwapnienia, które dotyczą skóry, tkanki podskórnej, mięśni, powięzi bądź ścięgien. W celu rozpoznania choroby wykonuje się również szereg badań, a w tym badania laboratoryjne, badania obrazowe, badania czynnościowe oraz badania histopatologiczne. W badaniach krwi obserwuje się między innymi następujące nieprawidłowości: wzrost poziomu markerów uszkodzenia mięśni szkieletowych, wzrost stężenia białka mięśniowego, wzrost OB, podwyższona wartość CRP, podwyższona wartość gammaglobulin oraz obecność przeciwciał ANA. Natomiast w badaniach histopatologicznych pobiera się wycinek mięśniowy oraz wycinek płucny. W wycinku mięśniowym obserwuje się naciek zapalny w mięśniu poprzecznie-prążkowanym.

Podobne artykuły

Okresy chorobowe w reumatoidalnym zapaleniu stawów
Reumatoidalne zapalenie stawów dzieli się na cztery okresy chorobowe. W dwóch pierwszych dochodzi do niewielkich zmian chorobowych. W trzecim okresie choroby rozwijają się geody oraz nadżerki powstałe w drugim okresie choroby. Poza tym dochodzi do podwichnięć oraz zniekształcenia stawów. W czwartym-ostatnim okresie choroby dochodzi już do całkowitego zesztywnienie kostnego stawu. W leczeniu choroby stosuje isę leki modyfikujące przebieg choroby, leki przeciwzapalne oraz przeciwbólowe, jak również leki biologiczne. Ważne znaczenia w tym schorzeniu ma również dieta. Do leków modyfikujących przebieg choroby należą: sole złota, azatiopryna, cyklosporyna, penicylamina, hydroksychlorochina, leflunomid, metotreksat, minocyklina, sulfasalazyna oraz cyklofosfamid. Z kolei wśród leków przeciwzapalnych oraz przeciwbólowych wyróżnić możemy: niesteroidowe leki przeciwzapalne, jak również glikokortykoidy. Natomiast wśród leków biologicznych stosowanych w tej chorobie wymienić można: inhibitory TNF, a w tym infliksymab, adalimumab oraz etanercept, leki zmniejszające aktywność autoimmunologiczną komórek T, a w tym leflunomid, inhibitory interleukiny 1, a w tym anakinra, przeciwciała monoklonalne przeciwko komórkom B, a...

Rehabilitacja w reumatoidalnym zapaleniu stawów
W przypadku choroby, jaką jest reumatoidalne zapalenie stawów stosuje się niekiedy rehabilitację w zależności od przypadku i stopnia zaawansowania choroby. Jako rehabilitację stosuje się tutaj kinezyterapię oraz krioterapię. Wśród zabiegów kinezyterapii warto wymienić następujące: ćwiczenia w odciążeniu, ćwiczenia w wodzie, ćwiczenia manipulacyjne dłoni oraz ćwiczenia w pełnym zakresie ruchu w stawie. Z kolei z zabiegów krioterapii wykonuje się następujące: krioterapia ogólnoustrojowa w komorze krioterapeutycznej oraz krioterapia miejscowa, która polega na nadmuchach schłodzonym powietrzem, parami dwutlenku węgla bądź parami azotu stawów zmienionych chorobowo. Inną chorobą tkanki łącznej jest choroba Scleredema. Jest to rzadka choroba skóry. Przejawia się stwardnieniem skóry w okolicy twarzy, pleców, karku oraz barków. Zajęta chorobowo skóra czasem może przybrać kolor czerwony lub pomarańczowy. Nie jest znana przyczyna tej choroby. Jednakże wiadomo, że często choroba ta rozwija się w przebiegu cukrzycy, w przebiegu ostrej infekcji bakteryjnej bądź infekcji wirusowej oraz w przebiegu dyskrazji monoklonalnej. Z reguły choroba ta ma...

Scleredema
Scleredema jest to choroba skóry o nieznanej przyczynie. Istnieją trzy podgrupy choroby. Są to następujące typy: scleredema adaltorum rozwijająca się po ostrej infekcji górnych dróg oddechowych, scleredema w przebiegu gammapatii monoklinalnych oraz sclerederma diabeticorum rozwijająca się w przebiegu cukrzycy. Scleredema adaltorum rozwijająca się po ostrej infekcji górnych dróg oddechowych posiada ostry początek, ale również jest samowyleczalna. Z reguły trwa od sześciu miesięcy do dwóch lat. Scleredema w przebiegu gammapatii monoklinalnych oraz sclerederma diabeticorum rozwijająca się w przebiegu cukrzycy mają podstępny początek. Charakteryzują się przewlekłą postacią. Sclerederma diabeticorum rozwijająca się w przebiegu cukrzycy objawia się również rumieniem górnej części pleców. Scleredema adaltorum rozwijająca się po ostrej infekcji górnych dróg oddechowych z reguły nie wymaga leczenia jako typ samoograniczający. Z kolei w przypadku przewlekłych postaci choroby stosuje się następujące metody leczenia: fototerapia, glikokortykosterydy, metotreksat oraz cyklosporynę. Kolejną chorobą tkanki łącznej jest toczeń neuropsychiatryczny. Ten zespół chorobowy przebiega w przypadku tocznia rumieniowatego układowego....

Toczeń neuropsychiatryczny
Toczeń neuropsychiatryczny stanowi zespół objawów, które towarzyszą często toczniowi rumieniowatemu układowemu. Komitet badawczy American College of Rheumatology określił 19 objawów neuropsychiatrycznych, do których należą kolejno: ostry stan splątania, zespół Guillaina-Barrego, chorobliwe lęki, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół mózgowo-naczyniowy, zaburzenia funkcji poznawczych, zespół demielinizacyjny, bóle głowy, mononeuropatie, poprzeczna mielopatia, zaburzenia nastroju, zaburzenia motoryki, miastenia, neuropatie nerwów czaszkowych, neuropatia autonomiczna, pleksopatia, uszkodzenie splotów nerwowych, psychoza oraz drgawki. Kolejną chorobą tkanki łącznej jest toczeń rumieniowaty. Stanowi ogólną nazwę grupy chorób o podłożu immunologicznym. Choroby te mogą mieć postać dermatoz bądź postać układową. Wśród najważniejszych schorzeń tej grupy warto wymienić następujące: toczeń rumieniowaty układowy, a w tym toczeń rumieniowaty układowy polekowy, toczeń rumieniowaty noworodków, podostra postać skórna tocznia rumieniowatego oraz toczeń rumieniowaty krążkowy. Toczeń rumieniowaty krążkowy ma podłoże autoimmunologiczne. Ogranicza się do zajęcia skóry. W chorobie tej występuje nadwrażliwość na światło. Zmiany skórne mają postać szerzących się rumieniowo-obrzękowych ognisk. W centralnej części zmian dochodzi...